Muzyka jest niewidzialnym tańcem, a taniec niesłyszalną muzyką.

Taniec brzucha, belly dance, taniec orientalny...  

Korzenie tańca brzucha  są zakopane w piaskach Sahary i nikt dokładnie nie zna jego początków. Być może pojawił się jako taniec tańczony przez kobiety we własnym gronie dla rozrywki a może został stworzony po to, by umilać czas faraonom, wezyrom czy szejkom… Pewne jest jednak to, że towarzyszył on kobiecie prawie od zawsze stanowiąc odzwierciedlenie jej elegancji, kokieterii i zmysłowości. Taniec brzucha opowiada uniwersalną historię kobiet, które za zwiewnym woalem ukrywają swoje namiętności, radości, cierpienia czy tęsknoty.

Więcej faktów na temat tańca brzucha można znaleźć w poniższym fragmencie: „(…) Kolebką tańca jest Afryka. Istnieją opisy tańców płodności, tańców weselnych i tańców narodzin ludu Pigmejów, które wyraźnie podkreślają ważną rolę ruchów miednicy podczas tańca. Dzięki Pigmejom, którzy przybyli na dwór faraona jako niewolnicy, te figury taneczne stały się znane w całym Egipcie. Faraonom spodobały się tańce płodności, przejęto figury taneczne i w ten sposób starożytny Egipt rozwinął własna formę tańca. Taniec orientalny pojawił się przypuszczalnie nie tylko w Egipcie. (…)”. Fragment pochodzi z książki Taniec brzucha. Eliksir życia z krajów Orientu. Autorzy: Pina Coluccia, Anette Paffrath, Jean Putz (Wydawnictwo Szeherezada, Sopot, 2007).

W powszechnej świadomości taniec brzucha kojarzony jest z Haremem i erotycznym tańcem półnagiej tancerki prezentującej swoje wdzięki sułtanowi. Tymczasem jest to tylko wizja Orientu nakreślona przez  romantycznych poetów i malarzy modernistycznych w XIX wieku. Niestety, jest to wizja nieco przekłamana bo stworzona przez artystów raczej w ich wyobraźni niż w oparciu o doświadczenia wyniesione z podróży na Bliski Wchód. Co interesujące, stereotypowe postrzeganie tańca brzucha udzieliło się również tancerkom z krajów arabskich, które zaczęły tańczyć w barach i restauracjach dla rzeszy głodnych wrażeń turystów w sposób, który ma odpowiadać ich oczekiwaniom. To doprowadziło, niestety,  do wzmocnienia wizerunku tańca jako taniej rozrywki polegającej na rozweselaniu turystów przez roznegliżowane tancerki.

Tymczasem taniec brzucha to nie zmysłowy taniec służący jedynie (jeśli w ogóle) uwodzeniu... Często bowiem tańczą go kobiety jedynie dla kobiet, z okazji świąt czy uroczystości rodzinnych. Taniec jest więc sposobem życia, spędzania czasu z bliskimi, dzielenia się swoją radością i energią.


Współczesny belly dance to forma tańca charakteryzująca się ogromną różnorodnością stylistyczną, na którą wpływ ma nie tylko obszar geograficzny czy religia ale również kultura  kraju w którym  jest tańczony, jego muzyka, rytmika, folklor i szeroko pojęte normy społeczne. Podróżując po całym świecie może spotkać wiele różnych tancerek orientalnych a każda będzie opowiadać swoim tańcem inną historię, korzystając z zupełnie innych środków wyrazu czy też technik wykonywania ruchu. W Stanach Zjednoczonych będzie do dynamiczne, kolorowe i energiczne show, podczas gdy w krajach arabskich może to być pełen emocji, rozbudowany monolog taneczny lub radosna rozmowa grupy kobiet cieszących się swoim towarzystwem. Elementem wspólnym dla tańca brzucha na całym świecie jest jednak to, że zawiera on w sobie cząstkę emocji  i doświadczeń prezentującej go tancerki. I nieważne jest czy tańczy ona  na największej scenie Kairu, na deskach Folies Bergere w Paryżu, podczas występu uczennic w szkole tańca w Nowym Jorku czy w zaciszu domowego ogniska w Maroku.

Tribal  

Tribal jest połączeniem tańca brzucha, etnicznych tańców północnoafrykańskich i indyjskich oraz flamenco. Jego początki sięgają lat 70 dwudziestego wieku. Pierwszymi tancerkami wykonującymi ten styl tańca były Jamila Salimpour, Masha Archer (Bal Anat), Carolena Nericcio (FatChanceBellyDance). Początkowo rozwijał się w Stanach Zjednoczonych, głównie w południowej Kalifornii. Od klasycznego tańca brzucha odróżnia go przede wszystkim mocna postawa zaczerpnięta z flamenco, jak również stroje - mniej orientalne w stonowanych kolorach. Najstarszą odmianą tribalu jest American Tribal Style, który oparty jest na zbiorowej improwizacji, bez ustalonej z góry choreografii. Tancerki porozumiewają się między sobą ustalonym językiem gestów i sygnałów niezauważalnych dla widza.

Tribal Fusion bellydance - nowoczesny styl tańca brzucha, na który składają się fuzje i kombinacje wielu stylów tanecznych, takich jak: Popping, Hip hop, Breakdance, egipski taniec brzucha, styl kabaretowy i inne, jednak w głównej mierze czerpie z flamenco a także tańców indyjskich folklorystycznych. Natomiast podstawą techniczną jest ATS (American Tribal Style). Ta mieszanka sprawia, że taniec jest unikalny w swej formie.

Tribal Fusion został spopularyzowany przez Rachel Brice oraz grupę Indigo (2003).
Tacerki wykorzytstują bardzo różną muzykę do tańca, poczynając od tradycyjnego folkloru egipskiego (np: saidi), poprzez muzykę indyjską, arabski pop, muzykę elektroniczną, hip hop a nawet rock i gothic.
Kostiumy są nawiązanie do różnych folklorów poczynając od azteckich, poprzez słowiańskie kończąc na współczesnej kulturze. Popularną ozdobą są również tatuaże.